Californication

Jestesmy juz w San Diego i odpoczywamy po podrozy. Przez pierwszy dzien wiekszosc czasu spedzilismy w domu, zgodnie zreszta z zaleceniami strazy pozarnej. Powietrze wciaz zawiera duzo pylu, slonce juz wczesnym popoludniem wyglada jak czerwona kula...Wczoraj spedzilismy caly dzien w Sea World.
Sytuacja z pozarem juz sie unormowala, przynajmniej w naszej okolicy. Widzielismy ostatnio woz strazacki ktora podjechal na plaze aby pozowac do zdjec z deskami surfingowymi Niebo powoli wraca do swojej naturalnej barwy

Z powodu pozarow postanawiamy sie nie spieszyc do San Diego.
Wieczorem docieramy do Santa Barbara i zatrzymujemy sie na noc. Rankiem wybieramy sie na molo...W normalnych okolicznosciach miasto prezentuje sie zapewnie bardziej malowniczo. Widok z molo na lodzie w porcie, za nimi plaza i ulice z palmami a w tle wysokie gory. Teraz jednak widok konczy sie na palmach- wprawdzie nie czujemy dymu ale w wyniku pozarow powietrze jest niewyrazne i dziwnie zamglone,z powodu ogromnej ilosci dymu i popiolow...

W drodze dalej na poludnie omijamy z daleka Malibu (pozar) dojezdzamy do Santa Monica i idziemy na plaze. To miejsce zna kazdy kto choc raz ogladal "Sloneczny patrol". Mam nadzieje,ze moze zobacze kogos slawnego ale jednak tego popoludnia gwiazdy maja wazniejsze zajecia niz przechadzanie sie pod moim nosem na plazy...
W normalnych okolicznosciach dojechalibysmy tego dnia do San Diego, ale postanawiamy zatrzymac sie na jedna noc w LA. To dobra okazja zeby zobaczyc przynajmniej Beverly Hills i aleje gwiazd w Hollywood.

...i nie mam na mysli jedynie temperatury
Udalo nam sie trafic na najwieksza w historii Kalifornii plage pozarow. Lato bylo bardzo gorace i od dawna nie bylo tu deszczu.
Pozary plona teraz w wielu czesciach stanu, rowniez w okolicy San Diego- naszego celu podrozy. Wiele rodzin jest ewakuowanych. Pozary to od wielu dni temat numer 1 w gazetach i lokalnych wiadomosciach i wyglada bardzo dramatycznie-do tego stopnia ze jeden z reporterow nadawal do studia stojac przed wlasnym plonacym domem...
Postanawiamy przedluzyc troche nasza podroz na poludnie, zeby uniknac niebezpieczenstwa.

Po czym poznajemy , ze jestesmy w Kalifornii? Po tym , ze rano budzi nas szczekanie lwow morskich Te sympatyczne grubasy sa tu bardzo popularne i masowo wyleguja sie na plazach, m.in. nieopodal naszego hotelu.

Przed dalsza podroza z Monterrey, korzystamy z pieknej pogody i przytulnego hotelowego basenu.Slonce mocno grzeje mimo, ze to dopiero 9.00.
W drodze do samochodu nie mozemy sie oprzec zachecajacej wystawie sklepu z winem Wstepujemy tylko na chwilke, jak zwykle ucinamy krotka pogawedke z wlascicielka sklepu, ktora -a jakze- ma rodzine w Szwecji... Wychodzimy z pamiatkami w formie 2 butelek swietnego kalifornijskiego wina.
Teraz jedziemy na poludnie, tym razem jednak wzdluz wybrzeza.
Na poczatek postanawiamy zobaczyc malownicza trase zwana 17 mile drive.

To petla wokol obszaru gdzie znajduja sie glownie luksusowe rezydencje i wspaniale pola golfowe (w tym jedno z najslawniejszych na swiecie-Pebble Beach).


Widoki sa przepiekne ale to niewiele w porownaniu z tym co zobaczymy w dalszej podrozy.
Wyjezdzamy na Highway 1-nazywana jedna z najpiekniejszych autostrad i nie ma w tym ani cienia przesady.

Gory schodza wprost do oceanu a droga wije sie raz wyzej, raz nizej, wzdluz zbocza.

Po jakims czasie rezygnuje nawet z robienia zdjec, bo kazdy nastepny widok jest piekniejszy niz poprzedni...

Mijamy Sacramento i skrecamy na poludnie. To tereny, w ktorych panowala niegdys goraczka zlota. Po drodze mijamy kilka malych miasteczek i zatrzymujemy sie w jednym z nich- Sutter Creek.

Glowna ulica jakby zywcem wyjeta z Dzikiego Zachodu. Drewniane budynki z epoki w pierwszej chwili wydaja sie rownie nieprawdziwe jak dekoracje filmowe ale to przeciez autentyczne tutejsze zabytki... . Sklepiki(glownie ze starociami) i restauracje utrzymane sa w staroswieckim klimacie i nie widac tu wielu sladow nowoczesnosci. W zasadzie brakuje tylko saloonu..jest za to pianista-z braku saloonu, przygrywajacy westernowe melodie na starym pianinie w miejscowej cukierni. Postanawiamy zaryzykowac i wstepujemy na lody. Pani sprzedawczyni zyczliwie uprzedza mnie, ze 2 galki lodow to porcja wielkosci prawie pilki do rugby, wobec tego decyduje sie na jedna-i tak walcze z nia prawie pol godziny.
Okazuje sie, ze pani ma rodzine w Szwecji i po moim wyjsciu Johan zostaje zasypany pytaniami. Zapytany o mnie (rzekomo po to zeby nie sprawic zawodu oraz ulatwic wymowe) nadaje mi pierwsze z brzegu szwedzko brzmiace imie-Maria...Oczywiscie obrazam sie na reszte dnia
Wieczorem docieramy wreszcie do Monterrey i zatrzymujemy sie na noc.